ผ่านมาแล้วสามไตรมาส ย่างเข้าช่วงปลายปี ปลายฝน ต้นหนาว เวลาช่างไหลผ่านไปไวเหลือเกิน

ทุกสิ่งที่ผ่านมา และก็ผ่านไป
ทุกสิ่งที่กำลังหมุนมา ก็จะกลายไปเป็นอดีตในช่วงเวลาในแต่ละวินาที แต่ละวินาทีถัดไป

หลับตาลง ความรู้สึกที่ผ่านมาในอดีต คล้าย ๆ ราวกับว่ามันอยู่ใกล้เหลือเกิน
แต่ยามลืมตาตื่น ทุกสิ่งทุกอย่าง หลากหลายภาพ ได้เลือนหายไป ทิ้งเหลือไว้แต่ปัจจุบัน

…….. ที่กำลังจะกลายเป็นอดีตในช่วงเวลาถัดไป ……

ผ่านมา 25 ปี รู้สึกว่าหลายสิ่งหลายอย่าง มันเพิ่งเกิดได้มาไม่นานนี้ ความทรงจำครั้งยังเด็ก ยังอยู่ใกล้แค่เอื้อม
ภาพครั้งยังเป็นเด็กอนุบาล นักเรียนประถม มัธยม และนักศึกษามหาวิทยาลัย เป็นสีจาง ๆ
แต่ทุกอย่างเชื่อมต่อกันด้วยสายใยแห่งรัก และความผูกพัน

ความสุข ความทุกข์หมุนเปลี่ยนกันมาเยี่ยมเยียน
ช่วงเวลาที่ความสุขมาเยือน ก็รู้สึกสุขมากล้นเหลือ แต่บางทีความทุกข์ก็มาเคาะประตูแห่งอารมณ์ แล้วก็อยู่ในใจนานเหลือเกิน
บางคนสามารถเข้าใจ และรู้จักความทุกข์ และความทุกข์ก็จะหมุนไป แทนที่ความสุขที่มาสับเปลี่ยน
อนิจจา ที่บางคนที่ไม่สามารถเรียนรู้ การปรับตัวเข้ากับความทุกข์ ความสุขก็ดูเหมือนอยู่ห่างไกล ราวกับไม่อาจเอื้อมถึง
และแล้วมันก็หมุนเวียน เปลี่ยนไป เป็นอย่างนี้ทุก ๆ นาที ไม่รู้จักจบสิ้น

กาลเวลาไม่เคยทำร้ายใคร ถ้าเราเรียนรู้ที่จะอยู่ และทำใจยอมรับกับสิ่งที่มาพร้อมในแต่ละช่วงเวลา

บางสิ่งบางอย่าง ความทุกข์ทน ณ ปัจจุบัน ดูเหมือนยากที่จะทนยอมรับ
แต่ถ้าลองปล่อยมันผ่านไป ไม่นาน …. ลองเหลียวย้อนไปดู พบว่า สิ่งนั้น เหมือนหลากหลายเรื่อง ที่มาพร้อมกับกาลเวลา ที่มาแล้วก็ผ่านไป
เรื่องที่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ ผ่านไปนานเข้า มันก็ดูเหมือนเป็นเรื่องเล็ก

เรียนรู้ที่การรักษาความสุขไว้ และเรียนรู้ที่จะปล่อยวางความทุกข์ นี่ละรสชาติของชีวิต ที่ทุกคนต้องเรียนรู้ ตลอดเวลา ไม่รู้จักจบจักสิ้น ไม่ว่าเด็กหรือคนสูงอายุ

ตลอดเวลา และตลอดไป …