ศิษย์อารามฌานแห่งหนึ่งเดินทางกลางฝน แต่ฝนตกหนักไม่หยุด จึงเข้าหลบฝนใต้ชายคาบ้านหลังหนึ่ง พอดีมีฌานาจารย์ท่านหนึ่งเดินทางผ่านมา เขารีบตะโกนขอร้องท่านว่า "ฌานาจารย์ ! ฌานาจารย์ ! โปรดเมตตาสรรพสัตว์ด้วยเถิด ฉันขอร่วมทางสักระยะหนึ่งได้ไหม ?"
ฌานาจารย์ตอบว่า "อาตมาอยู่กลางฝน โยมอยู่ใต้ชายคาบ้าน ใต้ชายคาบ้านไม่มีฝน อาตมาไม่จำเป็นต้องเมตตาโยม"
เขารีบก้าวออกจากใต้ชายคาบ้านแล้วพูดว่า "ตอนนี้ฉันยืนอยู่กลางสายฝน ฌานาจารย์ต้องเมตตาฉันแล้ว"
ฌานาจารย์ตอบว่า "อาตมาอยู่กลางฝน โยมก็อยู่กลางฝน อาตมาไม่เปียกฝน เพราะอาตมามีร่ม แต่โยมเปียกฝน เพราะโยมไม่มีร่ม โยมต้องการให้ใครเมตตาโยม ก็ไม่จำเป็นต้องเลือกอาตมาหรอก เชิญโยมหาร่มเอง"
ถ้าตัวเองมีร่มก็ไม่เปียกฝนแล้ว ความหมายของฌานาจารย์คือ การปฏิบัติธรรมแบบฌานต้องพึ่งตัวเอง
คนจำนวนมากมีความคิดหวังพึ่ง จากเล็กจนโต มีผู้ใหญ่คอยถนอมเลี้ยงกล่อมเลี้ยงแบบไม่คลาดสายตา พอสูญเสียที่พึ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างก็พังทลายลง เพราะฉะนั้น ขอร้องผู้อื่นก็มิสู้ช่วยตัวเอง มีแต่พึ่งลำแข้งตัวเองเท่านั้น จึงจะประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง
ที่มา – หนังสือ "เซ็น วิถีแห่งความสุขที่แท้" เรียบเรียงโดย วรรธนะ มธนภินิเวศ
