หากแม้ผู้ซึ่งเป็นที่รัก ซึ่งคบหากันมาเป็นเวลานาน
ผ่านช่วงเวลาที่ประทับใจ และวันเวลาแห่งการทะเลาะเบาะแว้ง

แรกเริ่มจากความรักที่หวานชื่น ตกอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความลุ่มหลง
การยินยอมโอนอ่อน มีอานุภาพเหนือความขัดแย้ง และถูกเจือจางด้วยพลังแห่งรัก

แต่ทว่า …สิ่งใดๆ ล้วนไม่เคยหยุดนิ่ง
เมื่อความเบื่อหน่าย ความเคยชินเริ่มก่อตัวขึ้น
ความรู้สึกดั่งคู่รัก ที่ร้อนแรงดั่งไฟแผดเผา เริ่มจางหาย
กลับกลายมาเป็นความรู้สึกดั่งเพื่อนสนิท ที่มิอาจเหมือนดั่งเช่นตอนดอกรักแรกเริ่มผลิบาน

ความขัดแย้ง รอยร้าวของแต่ละฝ่าย
ที่เดิมทีได้เชื่อมติดกันแนบสนิท ด้วยเตาหลอมแห่งรัก
ได้เริ่มปริตัวออกจากกันทีละเล็กทีละน้อย

อนิจจา … คู่นกน้อยที่เคยโผบินบนฟากฟ้า
ยืนเกาะกิ่งไม้ ในพงไพรคอยส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว
ส่งความอบอุ่นแผ่ขยาย แบ่งปันสู่หมู่สรรพสัตว์ไปทั่วหุบเขาหลังฝนโปรย
ไม่ได้รู้สึกถึงรอยปริแยกที่ก่อตัวทีละนิด

ยามใดที่ความขัดแย้งมีพลังพอจะทำลายตัวประสาน
รอยแตกได้แผ่ซ่านเข้าสู่จิตใจ

ความรักและความหลงได้ถูกแทนที่ด้วยความเบื่อหน่าย

คนรักหลากหลายคู่ต้องแยกจากกัน
แต่ก็อีกหลากหลายคู่ก็อยู่รอดตลอดฝั่งจนล่วงวัยชรา

สาเหตุคือสิ่งเดียวกัน แต่ล้วนแตกต่างในผลลัพธ์

ทำไมหนอ ทำไม ???
ไม่มีใครตอบได้นอกจากตัวเราเอง

สวัสดี …