A Long Way Journey » Personal

สวัสดีเจ้า

Atthakorn — Fri, 31 Jul 2009 03:18:53 +0000

ห่างเหินจากการเขียนบล็อกมาเนิ่นนาน ผ่านมาก็หลายเดือน มาเขียนโน๊ตย่อไว้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรในชีวิต และสิ่งที่ต้องทำให้เป็นรูปเป็นร่างบ้างดีกว่า

ย้ายอพาร์ทเมนต์มาอยู่ที่ห่างจากตัวเมืองมากขึ้น เงียบสงบ ที่สำคัญต่ออินเตอร์เนทสายตรงได้
เริ่มเบื่อ Mafia Wars ใน Facebook แต่ก็ต้องเล่นต่อไป ไม่รู้ทำไม
เริ่มหัดเล่นเกมส์ Travian ไว้เล่นกับเพื่อนๆ ที่ทำงาน
อ่านหนังสือยังไม่จบซักเล่มภายในสองเดือนที่ผ่านมา — ต้องแก้ไขๆ
หางานนอกเวลาำทำ รู้สึกแก่ตัวลงทุกวัน ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักที
หาเวลาไปพักผ่อนต่างจังหวัด
….และอะไรต่อมิอะไรอีกหลายอย่างที่อยากทำ (แต่ในขณะเขียนยังนึกไม่ออก)

ไว้พบกันใหม่เจ้าาาา

รักเธอมากกว่าใคร

Atthakorn — Mon, 25 May 2009 16:50:26 +0000

ขอบคุณสำหรับคำอวยพร
ขอบคุณสำหรับหนังสือภาพ
ขอบคุณสำหรับความไว้ใจ
ขอมอบเพลงนี้แทนทุกคำ และความรู้สึก …

รักเธอมากกว่าใคร My Music – by ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว

…ไม่มีใคร ที่ ดีเท่ากับเธอ มีแค่เธอ ที่ ดีมากกว่าใคร
ช่างบังเอิญ เหลือ เกิน แม้เรา แสน ไกล
แต่เรา ก็ ได้มาเจอะกัน อาจไม่ดี มาก มายสำหรับใคร
แต่เธอดี มาก มายสำหรับฉัน โลกสร้างเรา ขึ้น มา
ให้มา พบ กัน ให้เรา รัก กันจนวันตาย
ดีใจจริงจริง มีเธอจริงจริง คน นี้ที่รอมานาน
ดีใจจริงจริง เรามาเจอกัน แล้วทุกวัน ก็ สวย งาม
ก็ไม่เคย รัก ใครเท่ากับเธอ บอกได้เลย รัก เธอมากกว่าใคร
อยากชวนเธอ เข้า มา มาเป็น เพื่อน ใจ
เป็นลม หาย ใจกันและกัน
Solo 12 Bars…11…
12… ดีใจจริงจริง มีเธอจริงจริง
คน นี้ที่รอมานาน ดีใจจริงจริง เรามาเจอกัน
แล้วทุกวัน ก็ สวย งาม ก็ไม่เคย รัก ใครเท่ากับเธอ
บอกได้เลย รัก เธอมากกว่าใคร อยากชวนเธอ เข้า มา
มาเป็น เพื่อน ใจ เป็นลม หาย ใจกันและกัน
อยากชวนเธอ เข้า มา มาเป็น เพื่อน ใจ
เป็นลม หายใจกันและกัน

Brain or Heart, What is the best?

Atthakorn — Thu, 19 Mar 2009 04:51:22 +0000

Sometimes, we use our brain to make decision.
Sometimes, the heart involves for decision making.
Sometimes, it’s hard to select which one we should follow.

What should we do?

Use and Waste , What is the truth?

Atthakorn — Mon, 02 Mar 2009 13:42:00 +0000

I’m used to use whole life since I was born but afterward I will waste my life to find out the balance.

Does the life have purpose?

ประเทศไทย อากาศหนาวมาก

Atthakorn — Mon, 12 Jan 2009 14:53:34 +0000

อยู่กรุงเทพฯ มา 3 -4 ปี ไม่น่าเชื่อว่าปีนี้ กรุงเทพฯ จะหนาวนาน-หนาวมาก ได้ถึงเพียงนี้ โดยปกติแล้วอากาศในกรุงเทพฯ ช่วงฤดูหนาว มักจะใช้เวลาเพียงสั้นๆ 1-2 สัปดาห์ มีลมเย็นๆ พัดมาให้ชาวกรุงเทพฯ ได้ชื่นใจกันสักหน่อย แล้วก็ร้อนคืน ดั่งสโลแกน กรุงเทพฯ เมืองร้อน

ขณะที่เขียนบล็อก อุณหภูมิกรุงเทพฯ ได้แตะระดับ 22 องศาเซลเซียส ซึ่งเป็นประวัติการณ์
และมีทีท่าที่จะลดลงไปอีก!!!

ด้วยความสงสัยว่าทำไมอากาศถึงผิดแปลกไปเช่นนี้ จึงลองเข้าไปดูที่เว็บไซต์ของกรมอุตุนิยมวิทยาได้ความว่า

ประกาศเตือนภัย
“ประเทศไทยมีอากาศหนาวเย็นลง และคลื่นลมในอ่าวไทยมีกำลังแรงขึ้น”
ฉบับที่ 20 (20/2552) ลงวันที่ 12 มกราคม 2552

บริเวณความกดอากาศสูงกำลังแรงจากประเทศจีนยังคงแผ่ปกคลุมประเทศไทย และอ่าวไทยต่อไปอีก ทำให้บริเวณประเทศไทยมีอากาศหนาวเย็นลง อุณหภูมิจะลดลงอีก 1-3 องศา และมีลมแรงอย่างต่อเนื่องจนถึงวันที่ 15 มกราคม 2552 โดยในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีอากาศหนาวถึงหนาวจัด รวมทั้งบริเวณเทือกเขาสูงมีน้ำค้างแข็งเกิดขึ้นได้ในบางพื้นที่

สำหรับมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือที่พัดปกคลุมอ่าวไทยและภาคใต้ยังคงมีกำลังแรง ทำให้คลื่นลมในอ่าวไทยมีกำลังแรง โดยมีคลื่นสูง 2-4 เมตร และมีคลื่นลมแรงพัดเข้าหาฝั่ง ขอให้ชาวเรือและชาวประมงระมัดระวังอันตรายในการเดินเรือ และเรือเล็กในอ่าวไทยควรงดออกจากฝั่งในช่วงวันที่ 12-15 มกราคม 2552 นี้ไว้ด้วยครับจากนี้ไป 2-3 วัน อากาศจะเย็นลงเรื่อยๆ

ทางกรมอุตุนิยมวิทยา ก็ได้พยากรณ์อากาศไว้ โดยมีผลตั้งแต่เวลา 17:00 วันที่ 12 มกราคม จนถึงเวลา 17:00 ของวันที่ 13 มกราคม ไว้ดังนี้

ภาคเหนือต่ำสุด 7-13 องศา สูงสุด 24-28 องศา
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ต่ำสุด 6-11 องศา สูงสุด 24-25 องศา
ภาคกลาง ต่ำสุด 11-13 องศา สูงสุด 25-27 องศา
ภาคตะวันออก ต่ำสุด 12-15 องศา สุงสุด 27-30 องศา
ภาคใต้ (ฝั่งตะวันออก) ต่ำสุด 14-23 องศา สูงสุด 26-29 องศา
ภาคใต้ (ฝั่งตะวันตก) ต่ำสุด 20-23 องศา สูงสุด 29-32 องศา
กรุงเทพมหานคร และปริมณฑล ต่ำสุด 14-15 องศา สูงสุด 26-27 องศา

นั่นก็หมายความว่าจากนี้ไป 3-4 วัน อากาศจะเย็นลงเรื่อยๆ จนถึงวันที่ 15 มกราคม โดยความหนาวเย็นได้แบ่งปันให้กับพี่น้องทั่วประเทศ ใครยังไม่มีเสื้อกันหนาว ผ้าพันคอ ถุงมือ-ถุงเท้า ก็รีบหามาสวมไว้ ร่างกายจะได้อบอุ่น

มิเช่นนั่นจะไม่สบายเอาได้!!!

Merry X’Mas 2008

Atthakorn — Wed, 24 Dec 2008 17:20:11 +0000

แวะมาทักทายระหว่างหยุดยาวไปต่างจังหวัดฉลองปีใหม่ข้ามปี
ถึงวันคริสต์มาสแล้วไม่ทักทายก็ดูจะไม่เข้ากับเทศกาล

Merry X’Mas ครับทุกๆ คน

มีความสุขมากๆ ในคืนคริสมาสต์อีฟนะครับ

Mike’s farewell

Atthakorn — Sat, 13 Dec 2008 07:46:59 +0000

Last night, we organized the farewell party for Mike; my boss. He is going back to UK next week after he has been working at Thailand for year and a half. The club we choosed for this party is Sortel at Narathiwas road. The party started at 7:00 PM until the club closed.

Conclusively, definitely, there is no doubt. We all put ourselves being drunk , especially my boss.

Yes, again! the mission has been completed.

Mix them up.

Atthakorn — Wed, 10 Dec 2008 05:08:00 +0000

Since yesterday, someone may notice the change little bit in my site. I had mixed up the Thai and English page into the single structure instead of maintaining them by using two sub-domains like this,

Thai – http://www.atthakorn.com
English – http://en.atthakorn.com

As there were twos sub-domains, I have to log-in to my writing panel and post the contents separately. It’s quite awful why I need to post the topic into the different places so I put them into one point access and seperate the English & Thai contents by apply taxonomy concepts as you see in the navigation on top of this site. There are two menu added; Thai, and English to classifiy the contents for each language.

Additionally, I put the function to this site to be able to publish the contents to my multiply site therefore for some people there who are in my network will have ability to see an article synchronizely.

Thus, from now my English site is removed and the only multi-language site will be online in the world of cyberspace.

เรื่องไม่คาดฝันที่ BTS

Atthakorn — Mon, 08 Dec 2008 16:31:52 +0000

เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันที่สถานีรถไฟฟ้า BTS

ระหว่างทางออกจากรถไฟฟ้า ผมได้เหลือบไปเห็นชาวต่างชาติคนหนึ่งได้ลมตึง (ในที่นี้ผมจะเรียกว่าคนผอม) และลุกขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ พร้อมด้วยเลือดกำเดาไหลทะลักออกทางโพรงจมูก พลางร้องขอความช่วยเหลือ

Call Police, Call Police!!!
เรียกตำรวจที, เรียกตำรวจที

ผู้โดยสาร พนักงานตรวจตั๋ว ยาม และคนเดินทางสัญจรบริเวณนั้นต่างพากันตื่นตกใจต่อเหตุการณ์ ด้วยไม่ทราบสาเหตุถึงที่มาที่ไปว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนตัวผมเองถึงแม้จะฟังภาษาอังกฤษพอรู้เรื่อง แต่ใจก็ยังกล้าๆ กลัวๆ ที่จะโทรเรียกตำรวจตามที่ชาวต่างชาติคนนั้นร้องขอ

พอตั้งสติได้ ผมก็สังเกตได้ว่ามีชาวต่างชาติสองคน ซึ่งดูเหมือนกำลังทะเลาะวิวาทกันอยู่ อีกคนพยายามเดินออกห่าง และอีกคนพยายามเดินตามโดยรักษาระยะไว้ประมาณ 3-4 เมตร โดยชาวต่างชาติที่เดินตามนั้นเป็นคนที่ถูกทำร้าย และพยายามข้อร้องคนรอบข้างให้เรียกตำรวจอยู่เป็นระยะๆ (โดยในที่นี้ผมจะเรียกฝรั่งที่ถูกทำร้ายว่า “ฝรั่งคนผอม” และฝรั่งอีกคนที่เป็นคนทำร้ายร่างกายว่า “ฝรั่งคนอ้วน”)

ผมได้ติดตามดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ในระหว่างทางเดิน ผมได้คิดตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรดี ต่อเหตุการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ ณ ตอนนี้

ปล่อยเรื่องให้ผ่านไป หรือ โทรศัพท์ไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ ???

ในระหว่างที่ผมครุ่นคิดอยู่นั้น ผมก็ได้พยายามเดินรักษาระยะห่าง และได้กวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อหาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ ที่เกิดเหตุ (ผมเดินตามมาจนกระทั่งถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง) แต่ก็ไม่พบเจ้าหน้าที่สักคน

ชาวต่างชาติสองคนนั้นก็ได้เดินไปรอบๆ ห้างสรรพสินค้า จนกระทั่งเดินไปบริเวณทางเข้าลานจอดรถ ฝรั่งคนผอมได้ขอร้องเจ้าหน้าที่ควบคุมบางอย่าง และเดินตามฝรั่งคนอ้วนต่อไปอย่างห่างๆ ในขณะนั้นผมก็ยังตามเหตุการณ์อย่างต่อเนื่อง เพราะเกรงที่จะเกิดเหตุการณ์ร้ายขึ้น ผมจึงได้ตัดสินใจไปคุยกับพี่ชายเจ้าหน้าที่ควบคุมที่จอดรถ ว่าฝรั่งคนผอมได้พูดคุยอะไรกับพี่บ้าง

พี่เจ้าหน้าที่ได้ตอบผมมาอย่างมั่นใจว่า เค้าคงมาถามทางไปรถไฟฟ้า BTS

ผมได้ยืนนึ่งชั่วขณะ ถามตัวเองว่าทำไมพี่เจ้าหน้าที่ได้ตอบกลับมาเช่นนั้น และอีกไม่กี่วินาทีต่อมา ผมก็ถึงบ้างอ้อ …

Call Police = Where is BTS ??

เนื่องจากคำสองคำนี้ลงท้ายด้วยเสียงสูงเหมือนกัน จึงทำให้พี่เจ้าหน้าที่เข้าใจผิดว่าฝรั่งคนผอมได้ถามทางไปรถไฟฟ้า BTS

แต่ไม่นานผมก็ตั้งสติได้อีกครั้งหนึ่ง และได้ขอร้องให้พี่เจ้าหน้าที่เรียกตำรวจ เพื่อมาควบคุมสถาการณ์ที่เกิดขึ้น และอธิบายเรื่องราวต่างๆ ที่ได้พบเจอ พี่เจ้าหน้าที่เลยใช้วิทยุสื่อสารเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในบริเวณนั้นให้มาดูเหตุการณ์

ในขณะนั้นฝรั่งคนผอมได้เดินถอยหลัง กลับมาเนื่องจากฝรั่งคนอ้วนได้ทำท่าทางขู่ และจังหวะเดียวกันนั้นเอง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายนาย อยู่ใกล้ๆ กับผม ผมจึงรวบรวมความกล้าที่จะถามว่าเกิดเหตุอะไรขึ้น

ผมตัดสินใจเลือกถามฝรั่งคนผอมที่ถูกทำร้าย โดยมองจากท่าทีแล้ว คุยกับฝรั่งคนผอม ปลอดภัยกว่าคนอ้วน ผมจึงได้ถามเค้าไปว่า

ผม: What happens?
ฝรั่งคนผอม: He tried to rob my pocket and he knocked my nose. Please call police!!!.

ทันใดนั้นฝรั่งคนอ้วนได้จ้องตาเขม็งใส่ผม ผมจึงถอยไปอยู่หลังพี่ๆ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และตั้งใจรวบรวมสติอีกครั้ง โดยให้ทั้งคู่ใจเย็นๆ ลง แต่ฝรั่งคนอ้วนก็พยายามแสดงท่าทีข่มขู่ฝรั่งคนผอม และเดินออกจากลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพอสมควร

หลังจากนั้นผมได้อธิบาย เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น และขอร้องเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งให้ตามไปกับผม พลางกดโทรศัพท์เพื่อติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ผมพยามกด 191 นับ 10 ครั้ง แต่ก็ไม่มีวี่แววที่จะมีสัญญาเชื่อมต่อไปยังสถานีตำรวจ เนื่องจากสายไม่ว่าง

ในระหว่างการเดินตามทั้งคู่ไปกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปได้ระยะหนึ่ง พี่ที่เดินมากับผมก็เดินไปหาหัวหน้า และพูดคุยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และก็ไม่ได้สนใจอะไร พร้อมกับบอกกับพี่และผมที่เดินตามฝรั่งสองคนว่า

“ให้เรียกชาวต่างชาติสองคนนั้นมายืนรอตำรวจ เพื่อรอตำรวจมาไกล่เกลี่ย”

โดยแสดงสีหน้าท่าทางรำคาญต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พร้อมกับหันไปหาเพื่อนและเริ่มบทสนทนาต่อไป โดยทิ้งผมและพี่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกคนติดตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ต่อมาไม่นานนัก ฝรั่งคนอ้วนได้โอกาสเรียกรถแท็กซี่และได้ขึ้นรถแท๊กซี่หนีไปอย่างลอยนวล โดยฝรั่งคนผอมได้แต่ยืนอยู่กับที่อย่างบันดาลโทสะ พร้อมมองรถแท๊กซี่คันนั้น หายวับไปกับสายตา

ผมได้เดินเข้าไปคุยกับฝรั่งคนผอมอีกครั้ง เค้าพยายามบอกลักษณะของรถแท๊กซี่และทะเบียน และขอร้องให้ผมแจ้งตำรวจให้สกัดจับรถแท๊กซี่คันนั้น

“รถโตโยต้าสีแดง ป้ายทะเบียน 9601″
“ฝรั่งคนนั้นเป็นคนฝรั่งเศส” … ด้วยสำเนียงภาษาไทยที่ไม่ชัดเจน

ผมใช้ความพยายามอีกครั้งในการโทรหาเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่ก็ไม่เป็นผล เนื่องจากสายโทรศัพท์ไม่ว่าง จากนั้นผมจึงประมวลปะติดปะต่อเหตุการณ์ทั้งหมด และสรุปได้ว่า ฝรั่งคนอ้วนได้พยายามขโมยกระเป๋าเงินของฝรั่งคนผอมจริง

จากนั้นผมจึงถามเค้าไปว่า ตกลงกระเป๋าเงินได้ถูกฝรั่งคนอ้วนฉกไปไหม แต่ฝรั่งคนผอมก็ตอบว่าเค้าสามารถรักษากระเป๋าเงินไว้ได้ พลางเช็ดเลือดกำเดาที่ยังไหลไม่หยุด และเล่าถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ถูกทำร้ายตั้งแต่ต้น

ไม่นานนักผมไม่สามารถติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจได้เลย ผมก็เลยบอกฝรั่งคนผอมไปว่า

We lost him already?
เราคงไม่สามารถติดตามเค้าได้แล้วล่ะ

Do you want to go the hospital? I will take you there?
ผมจะพาไปโรงพยาบาลดีมั้ย

แต่ฝรั่งคนผอมยังอยู่ในสภาวะอารมณ์แค้นเคือง สายตามองไปตามทางที่แท๊กซี่คันนั้นหนีหายไป และก็ตอบผมกลับมาว่า

I’m OK, I’m OK.
ผมสบายดี ผมสบายดี

ผมจึงยืนอยู่เป็นเพื่อนเขาสักพัก ท่ามกลางสายตาผู้คนหลากหลายคู่ที่ตะลึงถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พร้อมเลือดกำเดาของฝรั่งคนผอมที่ยังไม่หยุดไหล และเสื้อเชิ๊ต กระดาษชำระที่ไว้เช็ดจมูกเต็มไปด้วยคราบเลือด หลังจากนั้นไม่นานผมจึงบอกลาฝรั่งคนผอม และเดินทางกลับที่พัก

ระหว่างทางพลางคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาสักครู่ ได้แต่ถามกับตัวเองว่า

ทำไมเมื่อเกิดเหตุการณ์ชายคนหนึ่งถูกทำร้าย ไม่ว่าคู่กรณีจะรู้จักกันหรือไม่ ทำไมจึงไม่มีคนมาช่วยเหลือ ? ซึ่งแม้แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเอง ก็ไม่เข้ามาช่วย ได้แต่ยืนมองเหตุการณ์อย่างไม่สนใจ ซึ่งผมก็ได้ยินทีหลังหลังจากพูดคุยกับเจ้าหน้าที่บางคนว่า

“ฟังภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่อง ไม่รู้จะช่วยห้ามยังไง”

ทำไม… ในขณะที่เราไม่สามารถสื่อสารกับชาวต่างชาติได้ แต่เราสามรถช่วยเพื่อนมนุษย์ได้ แต่เราไม่ตัดสินใจช่วยคนที่กำลังลำบาก?

และทำไมเวลาแบบนี้… ผมจึงติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ได้ ?
ถ้าสักวันเหตุการณ์แบบนี้ได้เกิดกับผม หรือคนใกล้ชิดโดยตรง โดยไม่สามารถขอความช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ตำรวจ พวกเราจะทำเช่นไร?

ผมได้แต่คิด คิด คิด และก็คิด แต่อนิจจาสมองผมก็ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่า ไม่มีแม้คำตอบสนับสนุน จนกระทั่งกลับถึงอพาร์ทเม้นต์

บายบาย รีโมต

Atthakorn — Thu, 20 Nov 2008 08:00:54 +0000

ตื่นนอนแต่เช้าคิดจะซักผ้าปูที่นอน กับผ้านวมสักหน่อย
แต่ของที่ดันไม่ควรซักก็ถูกซักไปด้วย

แหลกเหลวคาถังปั่นเลย รีโมตผมม
แล้วจะเอาอะไรเปลี่ยนช่องทีวีละทีนี้ เฮ้ออ ….