ไม่นึกว่าการจำศีลของผมช่วงสัปดาห์นี้โดยการไม่บริโภคสื่อต่าง ๆ ทั้งทางโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ หรือสื่อออนไลน์ต่าง ๆ เนื่องจากรู้สึกแย่กับการนำเสนอเรื่องเดิมซ้ำซาก ไม่เป็นกลาง และไม่สร้างสรรค์ จะทำให้ผมชวดข่าวสำคัญไปอย่างน่าเสียดาย
แลไปเห็นพี่น้อง ผองเพื่อนที่ทำงานมุงดูหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง เสียงแว่ว ๆ ว่านักเลงตีกัน ทีแรกก็คิดไปว่านักเลง มาเฟียร์ หรือวัยรุ่นสถาบันไหน ยกพวกออกมายืดเส้นยืดสาย ตามท้องถนน ได้ยินได้ฟังกันดาษดื่น
ที่แท้ก็ผู้ใหญ่ไม่รู้จักโตคนนึงทำร้ายร่างกายกันกลางสภา!
หู-ตาไม่ฝาดหรอกครับ คนที่เรา ๆ ชาวบ้าน ตั้งใจเลือกสรรเข้าไปช่วยคิด ช่วยทำ ช่วยบริหารประเทศ หรือที่เราเรียกว่านักการเมือง นี่ล่ะครับ ที่ทำเรื่องน่าอดสูแบบนี้
ผมล่ะรู้สึกเศร้ากับประเทศไทยจริง ๆ ที่มีคนแบบนี้เข้ามาเล่นการเมือง
ต้องใช้คำว่า “เล่น” ก็เพราะไม่เห็นมีใครตั้งหน้าตั้งตาทำงานการเมืองจริง ๆ สักคน มีแต่นักการเมืองที่เข้ามารับบทนักเลง วาดลวดลายท่องบทออกสื่อ พร้อมกับฉากตบตีเป็นกับแกล้มในบางครั้ง ดีกันฉันท์มิตรบ้าง มีบทซึ้งบางคราว เพื่อให้ชาวบ้านอย่างเราติดตามละครชีวิตที่ดูไม่น่าเบื่อ
และคงคิดว่าเมื่อละครจบ ชาวบ้านเค้าก็จะลืมกันไปเอง
ที่พูดไปไม่ใช่อะไรมากมาย ก็แค่คิดถึงน้อง ๆ ที่ได้ทราบได้เห็นข่าว ก็คงคิดกันไปว่า ทีผู้ใหญ่ตีกันได้ แล้วเด็กล่ะทำไมจะทำไม่ได้บ้าง!
ก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ พวกเด็ก ๆ มันก็เลยเอาอย่างผู้ใหญ่ รนรงค์อะไรไปเด็กที่ไหนเขาจะเชื่อ
ถ้าทำให้ตัวอย่างที่ดีให้เด็กเห็นไม่ได้ ก็ลงมาเถอะครับ ลงมาจากเวทีไม่ต้องรอจนให้อับอายขายขี้หน้าเขาไปทั่วโลกมากกว่านี้
