ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อเวลา 18.05 น. วันที่ 15 มีนาคม “รงค์ วงษ์สวรรค์” ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ ได้เสียชีวิตลงอย่างสงบ ด้วยอายุ 77 ปี หลังจากเมื่อค่ำวันที่ 13 มีนาคมที่ผ่านมา เกิดอาการวูบหมดสติ ขณะพักอยู่ที่บ้านสวนทูนอิน ต.โป่งแยง อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่ ญาติจึงนำตัวส่งโรงพยาบาลเทพปัญญา อ.เมือง จ.เชียงใหม่ โดยแพทย์ตรวจพบมีอาการเลือดออกบริเวณแกนกลางสมอง และต้องอยู่ในห้องไอซียูตลอดเวลา

นางสุมาลี ภรรยา แถลงว่า “คุณรงค์ได้จากเราไปแล้วอย่างสงบ ต้องขอขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง และจะใช้วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร เป็นสถานที่ตั้งศพบำเพ็ญกุศล”

นายวงค์ดำเลิง วงษ์สวรรค์ บุตรชายแถลงว่า จะมี พิธีรดน้ำศพเวลา 16.00 น. วันที่ 16 มีนาคม สวดพระอภิธรรมเป็นเวลา 7 วัน และเก็บไว้ 100 วัน ขณะนี้ยังไม่ตัดสินใจว่าจะเผาหรือฝังไว้ที่บ้านสวนทูนอิน เพราะต้องการรักษาบ้านไว้ให้เหมือนช่วงที่พ่อยังอยู่ ส่วนการขอพระราชทานเพลิงนั้น ยังไม่ทราบขั้นตอน แต่คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติคงดำเนินการให้ในฐานะศิลปินแห่งชาติ

“เราหารือกันว่างานบำเพ็ญกุศลศพ ขอให้ทุกท่านงดพวงหรีดแต่ขอเปลี่ยนเป็นการสนับสนุนกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วย โรคไตแก่ผู้ยากไร้และขาดทุนทรัพย์ หรือนำกล้าไม้-พันธุ์ไม้มาร่วมกิจกรรมอนุรักษ์ธรรมชาติ สร้างความเขียวให้กับเมืองเชียงใหม่ เพื่อส่งเสริมปณิธาน “รงค์ วงษ์สวรรค์ เป็นครั้งสุดท้าย” นายวงค์ดำเลิงกล่าว

ข่าวจาก: มติชนออนไลน์ และ 0bserver.com

น้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก รงค์ วงษ์สวรรค์ ผู้คร่ำหวอดในวงการหนังสือมาอย่างยาวนาน และผู้คนได้รู้จักในฐานะพญาอินทรีแห่งสวนอักษร

ผลงานเขียนของ รงค์ วงษ์สวรรค์ มีนับร้อยเรื่อง ซึ่งมีคุณประโยชน์มากมายสำหรับคนรุ่นหลัง ทั้งที่ตั้งใจตามรอยเป็นนักเขียน และนักเหล่าอ่านที่ดื่มด่ำในวรรณกรรม

รงค์ วงษ์สวรรค์ ได้พำนักอยู่ที่สวนทูนอิน อันเป็นสถานที่พำนักสุดท้ายก่อนที่จะเสียชีวิต อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่นักเขียนผู้คร่ำหวอดในวงการมักจะไปเยี่ยมเยียนอารงค์เพื่อถกปัญหา ร่ำเรียน หรือแลกเปลี่ยนแนวทางในการเขียนหนังสือ

ถึงแม้ รงค์ วงษ์สวรรค์จะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่รอยน้ำหมึกที่ รงค์ วงค์สวรรค์ ทิ้งไว้ ยังคงโลดแล่นอย่างมีชีวิตชีวาในหน้าหนังสือ และรอคอยนักอ่านรุ่นใหม่ๆ มารู้ลิ้มลองงานเขียนที่มีคุณภาพในรสวรรณกรรม และเปี่ยมด้วยความสนุกสนาน

ผมในฐานะนักอ่าน ก็ขออาลัยกับการจากไปของ “พญาอินทรีแห่งสวนอักษร”

งานหนังสือเวียนมาบรรจบอีกหน ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 13  โดยงานมีระหว่างวันที่ 11-23 ตุลาคม 2551 ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาิติสิริกิติ์ที่เดิม เวลา 10.00-21.00 น.

เพลโต วันสุดท้ายของโสคราตีส

• แปลโดย กิ่งแก้ว อัตถากร
• แปลจากต้นฉบับภาษาอังกฤษของ ฮิวห์ เทรดเดนนิค

เปลว สีเงิน – ห่วงทหาร

• เขียนโดย เปลว สีเงิน

ประวัติศาสตร์โลกใน 6 แก้ว

• แปลโดย คุณากร วาณิชย์วิรุฬน์
• เขียนโดย ทอม สแดนเดจ

สัตว์วิกาล

• ภาพเรืองแสงของ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล

ผ่าน ไปแล้วกับงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติครั้งที่ 36 ครั้งนี้ผมมีโอกาสได้ไปงานหลายรอบกว่าครั้งไหน ทั้งที่ตั้งใจไปเอง และที่ไปเพราะใจพาไป หรืออาจจะเป็นเพราะนิสัยเสียส่วนตัว ที่ต้องออกนอกที่พักอย่างน้อยหนึ่งครั้งในหนึ่งวัน แล้วไม่รู้จะไปแห่งหนใด จึงตัดสินใจไปงานหนังสือ

ไปทุกครั้ง และก็ได้หนังสือติดกลับมาทุกครั้ง!

ก่อนหน้านี้ไปงานหนังสือทีเรียกได้ว่าแทบไม่ได้หนังสือเลย หรือไม่ก็ซื้อสัก 3-4 เล่ม อาจจะเพราะไม่เห็นความแตกต่างของหนังสือที่ขายตามร้านหนังสือ กับภายในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ เลยคิดไปว่าซื้อที่ไหนก็เหมือนกัน

พักหลัง ๆ ได้ไปเยี่ยมเยือนร้านหนังสือบ่อย จึงพบว่าเมื่อเปรียบเทียบแล้ว งานหนังสือแห่งชาติกับร้านหนังสือทั่วไปนั้น มีความแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงในแง่ของปริมาณที่หลากหลายมากกว่า

ต้องเข้าใจว่าหนังสือบางเล่ม ก็ไม่ใช่เป็นหนังสือติดตลาดหรือที่เป็นหนังสือขายดี (Best Seller) ทางร้านหนังสือก็สั่งมาเก็บไว้ไม่ได้มาก เพราะกลัวจะขายไม่ออก เพราะคนสนใจน้อย หนังสือเหล่านั้นก็เลยไปกองอยู่ที่สำนักพิมพ์ พอถึงมหกรรมหนังสือเมื่อไหร่ ก็ขนโกดังมาไว้ในงานเลยทีเดียว

Read more »

แวะไป TBT (Thailand Book Tower) ได้หนังสือมา 3 เล่ม “เขียนฝันด้วยชีวิต” ของประชา คมลุนาชัย และ “ยาแก้สมองผูก ตราควายบิน” กับอีกเรื่องหนึ่งชื่อ “อำ” ของวินทร์ เลียววาริณ

พอนำหนังสือไปจ่ายเงินที่เค้าเตอร์ พนักงานห่อปกทักว่า “ซื้อหนังสือของวินทร์ ครบทุกเล่มยังคะ … ?”

…

นึกย้อนไปหนึ่งปีเต็มกับงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ปี 2546 ช่วงเดือนเมษายน ณ เวลานั้นผมเคยเห็นคุณวินทร เลียววาริณเป็นครั้งแรก (ขอเรียก คุณวินทร์สั้น ๆ เพื่อคำที่กระทัดรัด) ที่บู๊ทขายหนังสือ เพื่อที่มาแจกลายเซ็น แก่นักอ่านที่แวะมาซื้อหาหนังสือของคุณวินทร์ ในตอนนั้นผมยังไม่รู้จักว่าคุณคนนี้คือใคร มาจากไหน และแทบไม่เคยซื้อหา หรือแม้แต่ได้ยินชื่อหนังสือของคุณวินทร์แม้สักครั้งเดียว

ครบรอบหนึ่งปีกับงานหนังสือครั้งนั้น ผมก็ได้ลองซื้อหนังสือของคุณวินทร์ เรื่อง “สิ่งมีชีวิตทีเรียกว่าคน” ซึ่งรวมเรื่องสั้นของคุณวินทร์ ไว้หลายเรื่อง จากรูป เล่มที่กระทัดรัด ภาษาที่อ่านเข้าใจง่าย บวกกับเนื้อหาที่น่าสนใจทั้งปรัชญา ศาสนา และการเมือง และผสมผสาน กันอย่างลงตัว ด้วยลักษณะบันเทิงคดีและแนวคิดแบบวิทยาศาสตร์ตั้งแต่เริ่มยันท้ายเรื่อง

หนังสือส่วนขยายแนววิทยาศาสตร์และปรัชญาของ “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน” อีกเล่มหนึ่งที่มีชื่อพาดปกหนังสือแปลกตาว่า “ปลาที่ว่ายในสนามฟุตบอล”

น่าแปลกใจว่า คุณวินทร์สามารถทำให้สนามฟุตบอลในความทรงจำของเขา เป็นเวทีของเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นบนโลกนี้ ตั้งแต่ทฤษฏีการเกิดโลกนี้ การวิวัฒนการ เรื่องราววิทยศาสตร์ สังคม ศาสนา ตลอดจนความเชื่อต่าง ๆ ได้ถูกร้อยเรียงเป็นบทความผ่านตัวละครต่าง ๆ ที่ใช้สนามฟุตบอลเป็นเวทีในการดำเนินเรื่องราวทั้งหมด

หนังสือสองเล่มที่ผมถืออยู่ในมือ ณ ขณะนี้ “ยาแก้สมองผูก ตราควายบิน” กับอีกเรื่องหนึ่งชื่อ “อำ” เป็นอีกสองเล่มที่น่าติดตาม โดยเนื้อหาของ “ยาแก้สมองผูก ตราควายบิน” เป็นการแชร์ประสบการณ์การเขียน การทดลองประติดประต่อเรื่องราวต่าง ๆ และ “อำ” เป็นเรื่องโกหกที่คุณวินท์นำข้อมูลทั่วไปในชีวิตประจำวันของเรามายำใหญ่จนได้หนังสือที่น่าอ่านอีกเล่มหนึ่งเลยทีเดียว

โดยส่วนตัวแล้ว ตอนนี้ชอบแนวคิด และการเขียนหนังสือของคุณวินทร์มากถึงมากที่สุด และด้วยตนเองก็เรียนสายวิทยาศาสตร์ วิศวกรรม ทำให้เรื่องราวต่าง ๆ ในหนังสือ เป็นเรื่องใกล้ตัวอ่านแล้วเข้าใจง่าย อีกทั้งเป็นการทบทวนความจำเรื่องราวที่ขาดหายตกหล่น และสามารถกลั่นกรองเพื่อนำไปต่อยอดได้

ถ้าใครสนใจจะหาหนังสือของคุณวินทร์มาอ่านลองไปดูตัวอย่างบทความ และรายชื่อหนังสือได้ที่ http://www.winbookclub.com

ถูกใจเล่มไหนก็สั่งตรงกับคุณวินทร์ได้เลย คุณอาเค้าจะแจกลายเซ็นกับทุกเล่มที่ซื้อด้วย